On yedi yaşındayım ve aklım başımda benim, demiştin. Bak seninle de anlaşalım baştan. Sen de bana çocuk gibi davranma sakın. Zaten etrafımda yeterince öyle davranan insan var. Gülmüştüm. Bu kez içimdeki paniği kendimden bile saklamaya çalışarak.
Haklıydın da kendince üstelik. Peki ben kimin için ne ifade ediyordum? Sonradan gece boyu kafamda dönüp durmuştu bu. Başarısızlık ve umutsuzluğun ardından bir de sahipsizlik duygusu girmişti böylece hayatıma, düşüncelerime. İfadesizlik duygusu daha çok. Kimin neden aklına geliyordum? Birinin aklına gelebilmek yada aklından çıkmamak için lazım olan şey neydi?